Ontdek de thema's van Debbysblog
Mijn leven met chronische ziekte: een bingokaart die ik nooit wilde vullen
Vanaf het begin: mijn reis met een chronische ziekte
Als ik terugkijk op mijn leven, besef ik dat mijn lichaam al vroeg signalen gaf dat niet alles vanzelfsprekend was. Ik was pas vijftien jaar toen ik steeds minder kracht in mijn handen kreeg. Daarnaast had ik veel pijn in mijn rug en nek. Jaren later bleek dat ik fibromyalgie had, maar destijds wist niemand precies waar mijn klachten vandaan kwamen.
Toen ik eenentwintig was, kreeg ik te maken met iets anders: extreme spataderen. Ze waren zo dik en zichtbaar dat ik me schaamde om met blote benen naar buiten te gaan. Zelfs op dagen van 35 graden liep ik in een lange broek. In eerste instantie liet ik ze meerdere keren dichtspuiten, maar dat gaf steeds maar tijdelijk resultaat. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een kliniek in Maastricht waar de spataderen operatief werden verwijderd. Inmiddels heb ik die behandeling al drie keer ondergaan. Meestal kwamen de klachten na ongeveer vier jaar terug, maar gelukkig blijven ze nu al langer weg.
Ondertussen werd het krachtverlies in mijn handen steeds erger. Uiteindelijk zelfs zo erg dat ik moest stoppen met mijn nagelstudio. Dat deed pijn, want ik had daar veel passie voor. Gelukkig bleven de klachten daarna jarenlang redelijk stabiel.
Rond mijn vijfendertigste werkte ik in de thuiszorg. Dat vond ik prachtig werk. Achteraf gezien was het waarschijnlijk niet de beste keuze voor mijn handen. De pijn nam toe, mijn kracht werd steeds minder en ik merkte hoeveel energie het kostte om iedere dag door te blijven gaan. Uiteindelijk kwam ik in de ziektewet terecht.
Er volgden veel onderzoeken in het ziekenhuis. Foto's werden gemaakt en toen kwam eindelijk de verklaring: artrose in beide handen. Ik belandde in een spoor 2-traject en er werd gesproken over afkeuring. Daar kon ik me niet bij neerleggen. Ik wilde werken. Ik wilde meedoen.
Dus ging ik zelf op zoek naar werk dat beter bij mijn mogelijkheden paste. Zo kwam ik terecht bij Fortuna Sittard. Ik begon als receptioniste voor twaalf uur per week, met het plan om langzaam op te bouwen naar twintig uur. Die functie paste perfect bij mij. Mijn werkgever dacht mee en ik kreeg een ergonomisch toetsenbord, een aangepaste muis en een koptelefoon om mijn werk zo goed mogelijk te kunnen doen.
Na twee jaar werkte ik dertig uur per week. Ik kreeg er een nieuwe functie bij: ticketing. Binnen twee maanden werkte ik veertig uur per week en werd ik daarnaast teammanager van de Fortuna Vrouwen. Een droom die uitkwam. Ik genoot van mijn werk en voelde me op mijn plek.
Maar soms heeft het leven andere plannen.
Plannen die ik absoluut zelf niet voor ogen had. Maar plannen waardoor ik mijn leven moet aanpassen.
Van het ene op het andere moment kreeg ik een functionele neurologische stoornis. Ineens kon ik niet meer praten. Ik had een barstende hoofdpijn en wist niet wat er met me gebeurde. Mijn man belde direct 112. Binnen enkele minuten stond de ambulance voor de deur en werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik direct een scan.
Na ongeveer vier uur kon ik voorzichtig weer iets zeggen, maar praten ging nauwelijks. Ik stotterde enorm en kon vaak niet op woorden komen. Het voelde alsof een deel van mijn woordenschat verdwenen was. Dat was ontzettend beangstigend. De hoofdpijn bleef bovendien nog lange tijd aanwezig.
Toch ging ik vrij snel weer aan het werk. Niet omdat ik volledig hersteld was, maar omdat ik het seizoen met de Fortuna Vrouwen wilde afmaken. In de periode dat ik thuis zat, hadden we namelijk gehoord dat het vrouwenteam zou stoppen. De druk die ik mezelf oplegde om terug te keren was enorm.
Eerlijk is eerlijk: helemaal hersteld ben ik nooit meer. Daar zal ik later nog eens uitgebreider over schrijven.
In dezelfde periode werden ook mijn klachten aan mijn handen en rug steeds erger. Achteraf liep ik er al lange tijd mee rond, maar ik deed wat ik altijd deed: doorgaan. Mijn pokerface opzetten. Doen alsof het wel ging.
Totdat ik die pokerface niet meer kon volhouden.
Ik stortte volledig in.
Dat was het moment waarop ik me ziek meldde en opnieuw naar de huisarts ging voor verder onderzoek. Er volgden foto's, echo's en andere onderzoeken. De uitslag voelde als een mokerslag.
Ik bleek een rughernia te hebben. Daarnaast had ik artrose in mijn bovenrug, onderrug, bekken en voeten. De artrose in mijn handen was al eerder vastgesteld, maar nu kwam er steeds meer bij.
Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.
Ik wist altijd al dat er een dag zou komen waarop mijn handen me zouden beperken. Daar had ik mezelf ergens op voorbereid. Maar dat ik ineens een hele verzameling diagnoses erbij zou krijgen, had ik nooit zien aankomen.
Soms grap ik dat ik een complete bingokaart heb verzameld. Maar achter die grap zit ook verdriet. Verdriet om wat ik heb verloren, om wat niet meer vanzelf gaat en om de toekomst die ik ooit voor ogen had.
Toch is dit niet alleen een verhaal over ziekte.
Het is ook een verhaal over veerkracht. Over steeds opnieuw opstaan wanneer het leven je onderuit haalt. Over dromen najagen, zelfs als je lichaam niet altijd meewerkt. Over accepteren wat niet meer kan en tegelijkertijd blijven zoeken naar wat nog wél mogelijk is.
Mijn leven is anders gelopen dan ik ooit had gedacht.
5 jaar geleden: lessen en groei
Vijf jaar geleden veranderde mijn leven door mijn chronische ziekte. Het was een weg vol uitdagingen, onzekerheid en aanpassingen. Niet elke dag was makkelijk, en soms voelt het nog steeds als een zoektocht.
Toch heeft deze periode me ook veel geleerd. Ik heb geleerd beter naar mijn lichaam te luisteren, mijn grenzen te respecteren en kracht te vinden op momenten waarop ik dacht die niet meer te hebben. Ik ben gegroeid in geduld, veerkracht en dankbaarheid voor de kleine overwinningen.
Vijf jaar later kijk ik niet alleen terug op wat ik ben kwijtgeraakt, maar ook op wat ik heb opgebouwd. Ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen en ik blijf stap voor stap vooruitgaan.
Vijf jaar met een chronische ziekte. Vijf jaar van uitdagingen, lessen en groei. Niet de weg die ik had gekozen, maar wel een reis die me sterker, zachter en veerkrachtiger heeft gemaakt. 💚
Mijn bron van hoop en inspiratie
Vijf jaar geleden begon een hoofdstuk dat ik nooit zelf zou hebben gekozen. Leven met een chronische ziekte heeft me uitgedaagd, gevormd en veel geleerd. Het waren jaren van vallen en opstaan, van loslaten en opnieuw beginnen.
Toch zie ik vandaag niet alleen de moeilijke momenten, maar ook de groei. Ik heb geleerd om de kleine dingen te waarderen, mijn grenzen te accepteren en elke stap vooruit te vieren.
Boven alles is God mijn bron van hoop, kracht en inspiratie. Juist op de dagen dat ik het zelf niet meer wist, gaf Hij mij de moed om door te gaan. Zijn trouw en liefde hebben mij gedragen, elke stap van deze reis.
Vijf jaar later ben ik dankbaar voor hoe ver ik ben gekomen. De weg is niet altijd gemakkelijk, maar ik blijf met vertrouwen vooruitkijken. Stap voor stap, met hoop in mijn hart en geloof als mijn houvast. 🤍✨
Maak jouw eigen website met JouwWeb