Mijn blogs: een kijkje in mijn leven

Blog 20: 19-10-2026

Gisteren had ik mijn eerste afspraak bij de praktijkondersteuner. We hebben over van alles en nog wat gepraat. Al vrij snel kwam ze met de gedachte dat ik misschien al in de perimenopauze zit en dat een deel van mijn klachten daar mogelijk vandaan komt. Ze raadde me aan om eens naar een hormoontherapeut te gaan.

En eerlijk? Ik vind dat altijd zo’n lastig iets.

Waar je ook komt en welke arts je ook ziet, iedereen lijkt weer een andere gedachte te hebben over waar je klachten vandaan komen. En iedere keer brengt dat me weer aan het twijfelen. Moet ik dan opnieuw gaan zoeken? Opnieuw onderzoeken laten doen? En me dan weer opnieuw proberen neer te leggen bij een andere verklaring?

Dat is ontzettend vermoeiend. Niet alleen lichamelijk, maar vooral ook in mijn hoofd. 

Want als ik er logisch over nadenk, heb ik zelf op de scans gezien dat ik artrose heb en dat er een hernia zit. Ik ben onderzocht in het ziekenhuis en daar is de diagnose FNS uitgekomen. Dat zijn toch dingen die er gewoon zijn?

Natuurlijk begrijp ik dat niet iedere klacht daar rechtstreeks vandaan hoeft te komen en dat er meerdere dingen tegelijk kunnen spelen. Maar soms vraag ik me af: wanneer houdt het zoeken op? Blijven we niet steeds verder zoeken naar verklaringen, terwijl ik ondertussen vooral probeer te leren leven met wat ik al weet?

Ik merk dat al die verschillende inzichten me onrustig maken. Iedere nieuwe mogelijkheid betekent dat ik er weer over ga nadenken, hoop krijg dat er misschien iets kan veranderen, maar tegelijkertijd ook weer moet uitzoeken wat ik ermee wil.

Soms denk ik dat accepteren wat je hebt misschien wel meer rust geeft dan steeds opnieuw in die medische draaimolen te stappen.

Maar is dat dan de juiste keuze? Of doe ik mezelf tekort door niet verder te zoeken?

Ik weet het op dit moment gewoon even niet. Misschien moet ik het allemaal eerst maar eens laten bezinken en er rustig over nadenken.

Ook hebben we het kort gehad over vroeger. De praktijkondersteuner denkt dat er mogelijk iets is gebeurd waardoor mijn FNS is ontstaan. Mijn huisartsen hebben eerder uitgelegd dat mijn brein de vele pijnprikkels op een gegeven moment niet meer goed kon verwerken. Wat precies de oorzaak is, weet ik dus eigenlijk nog steeds niet.

Blog 19: 12-10-2026

Na een heerlijke week is het alweer maandag! Een week waarin mijn hoofd gelukkig weer een stuk rustiger was. Alleen het weekend was het even wat minder… En dat blijft toch altijd zoeken naar de juiste balans.

Afgelopen zaterdag heb ik weer een wedstrijdje gewerkt, en dat ging eigenlijk hartstikke goed! Totdat ik het stadion in liep. De trommels, fluitende mensen en alle geluiden om me heen kwamen ineens ontzettend hard binnen. Het voelde alsof alles zich vlak naast me afspeelde. En dat terwijl ik al ontzettend moe was.

Toch ben ik de tribune op gegaan om te proberen de wedstrijd mee te kijken. Maar na twintig minuten dacht ik echt: wat doe ik hier in hemelsnaam?

Gelukkig waren we met twee auto’s, dus ik kon op dat moment gewoon mijn eigen plan trekken. Ik heb afscheid genomen van iedereen en ben lekker naar huis gegaan. Ik was zó moe en gesloopt dat ik blij was dat ik thuis onder een dekentje kon kruipen, met een kopje thee op de bank. En weet je? Vanuit daar heb ik heerlijk de wedstrijd op tv gekeken. Ook prima toch? 

En stiekem ben ik best trots op mezelf. Want waar ik vroeger misschien was blijven zitten omdat het zo hoort of omdat ik het gezellig wilde houden, heb ik nu voor mezelf gekozen. Ik voelde dat het genoeg was en heb daar ook naar gehandeld. Dat is óók winst!

Over moeheid gesproken…

Met mijn hoofd gaat het gelukkig redelijk goed. De pijn is er helaas nog steeds, en met dit koude, vochtige weer is die echt weer extreem aanwezig. Dat blijft ontzettend vervelend.

Inmiddels krijg ik alweer drie weken, twee keer per week vitamine B12-injecties. In het begin merkte ik dat ik meer energie kreeg, maar de laatste week slaap ik helaas een stuk slechter. Ik word meerdere keren per nacht wakker en merk dat mijn lichaam daardoor niet voldoende herstelt. Met als gevolg dat ik overdag weer ontzettend moe ben.

Af en toe grijp ik daarom weer naar een slaappil, in de hoop dat ik eens een nacht goed kan doorslapen. Ik vraag me af of het met mijn TENS-apparaat, oftewel Jimmy, te maken heeft. Sinds ik hem overdag draag, merk ik namelijk dat mijn nachtrust achteruitgaat.

Komende week heb ik een telefonische afspraak over Jimmy. Ik ben heel benieuwd wat ze hierover te zeggen hebben en of we hier iets aan kunnen veranderen. Want pijnverlichting overdag is fijn, maar een goede nachtrust blijft natuurlijk ook ontzettend belangrijk.

Blog 18; 5-10-2026

Daar ben ik weer… en wat voelt het fijn om dit keer te kunnen zeggen dat het echt goed gaat. ❤️

Al een week lang voelt mijn hoofd zoveel rustiger. En misschien klinkt dat als iets kleins, maar voor mij voelt het als een ontzettend groot verschil.

Ik begin steeds meer te geloven dat mijn TENS-apparaatje daar een belangrijke rol in speelt. De rugpijn is zeker nog aanwezig zodra ik het apparaat niet draag. Maar de ongeveer negen uur per dag dat het kastje aanstaat, heb ik ook echt negen uur een stuk minder rugpijn. En zodra hij ’s avonds uitgaat, komt de pijn weer terug.

Maar eerlijk gezegd? Dat maakt me helemaal niet zoveel uit. Die pijn is er al jaren en die heb ik inmiddels leren omarmen. Wat voor mij veel belangrijker is, is wat er boven die pijn gebeurt. In mijn hoofd.

Doordat mijn hoofd niet de hele dag bezig hoeft te zijn met het verwerken van pijnprikkels, lijkt er ineens zoveel meer ruimte en rust te zijn. En dat merk ik niet alleen overdag, maar eigenlijk in alles.

Afgelopen weekend werd dat ineens heel duidelijk.

Normaal denk ik op zondagavond weleens: ik ben blij dat het morgen maandag is en iedereen weer de deur uit is. Niet omdat ik niet van mijn gezin geniet, absoluut niet. Maar omdat ik die rust soms gewoon nodig heb.

Afgelopen weekend had ik dat gevoel helemaal niet

En het weekend ervoor eigenlijk ook al bijna niet.

En dat is voor mij echt een enorme vooruitgang. 

Ik ben daar zó dankbaar voor.

We hebben de afgelopen weekenden ook bewust wat rustiger gehouden en ik merk dat ik daar ontzettend goed op ga. Vrijdagavond lekker niets gepland. Zondag ook gewoon niets. En dan één dag in het weekend waarop er best wat op de planning mag staan. Die verdeling voelt voor mij gewoon heel fijn.

Volgens mij kan ik daar wel aan wennen. 

Blog 17: 28-9-2026

Vorige week kreeg ik mijn TENS-apparaat. En natuurlijk moest die een leuke naam krijgen… dus maak kennis met Jimmy. 

Even wennen hoor, de hele dag stroomschokjes in je rug. Inmiddels ben ik er gelukkig wat meer aan gewend. Wat ik de eerste week wel duidelijk merkte: zodra Jimmy uitging of ik hem afdeed, kwam de pijn in mijn rug weer veel erger terug. Of dat uiteindelijk allemaal bijtrekt, moeten we afwachten. Maar laten we daar vooral op hopen.

De komende maanden, waarschijnlijk een half jaar, zal ik Jimmy dagelijks moeten gebruiken. Het doel is dat mijn hersenen uiteindelijk wennen aan de prikkels en dat mijn pijn minder wordt. En wie weet… blijft die pijn daarna ook een stuk meer op de achtergrond.

Even in mijn eigen simpele woorden hoe het werkt:

Je hebt één zenuwbaan die signalen van je lichaam richting je hersenen doorgeeft. Normaal gesproken gaan daar ook de pijnprikkels doorheen. Je hersenen krijgen die signalen binnen en moeten ze vervolgens verwerken.

Met Jimmy worden er continu kleine elektrische prikkels gegeven. Die prikkels komen als het ware steeds binnen en beïnvloeden de manier waarop de pijnsignalen worden doorgegeven. Het idee is dat je hersenen na verloop van tijd leren dat deze prikkels geen gevaar betekenen en daardoor minder sterk reageren op de pijn.

Oftewel: we proberen mijn hersenen een beetje voor de gek te houden. 

En als dat uiteindelijk betekent dat ik minder pijn heb, teken ik ervoor!

Dus ja… ik loop de komende tijd rond met een kastje en kabels alsof ik een soort wandelende diabetesmeter ben. Maar goed: alles voor een goed doel.

En toen kwam B12 om de hoek kijken…

Een tijdje geleden vertelde ik dat ik zó ontzettend moe was. Echt overal kon ik wel slapen. Ik dacht zelf eerst dat het misschien kwam door alles wat er lichamelijk speelt, maar afgelopen maandag liet ik bloed prikken.

En ja hoor… daar was hij weer: een flink vitamine B12-tekort.

Ineens valt er misschien wel een stukje van de puzzel op zijn plek.

Jaren geleden heb ik hier ook heel veel last van gehad. Ik heb toen maandenlang drie keer per week een B12-injectie gekregen. Door het tekort had ik toen onder andere veel last van mijn spieren, weinig spierkracht, vermoeide benen en zenuwpijn in mijn benen.

En laat dat nou precies iets zijn wat de laatste tijd bij mij ook weer flink is toegenomen.

Automatisch denk je dan natuurlijk aan mijn hernia en artrose. Maar stiekem hoop ik nu toch een beetje dat een deel van die klachten misschien ook door het B12-tekort komt.

Komende week zou ik eigenlijk twee injecties in mijn zenuwbaan krijgen. Maar die heb ik voorlopig even on hold gezet. De artsen hadden al aangegeven dat de kans groot was dat dit niet voldoende zou helpen, omdat mijn hernia te klein is om de zenuwpijn volledig te verklaren en ze zenuwpijn vanuit artrose daar niet mee kunnen oplossen.

Blog 16: 21-9-2026

Een weekje rust… dat werden 3 dagen 🤭

Ik had mezelf een weekje rust beloofd. Nou ja… dat werden uiteindelijk drie dagen.

De eerste drie dagen heb ik écht goed naar mijn lichaam geluisterd. Veel geslapen, lekker tv gekeken, een beetje gesport, wat in het huishouden gedaan en vooral: even helemaal niets moeten. En eerlijk? Dat deed me ontzettend goed.

Ik heb ook heerlijk zitten kleuren en veel gelezen. Gewoon lekker mijn eigen tempo bepalen en nergens naartoe hoeven. Even geen volle planning, geen moeten en geen drukte. Gewoon rust. En blijkbaar had mijn lichaam daar best behoefte aan.

Maar ja… toen kwam dag vier: oppasdagje. En natuurlijk vind ik dat ontzettend leuk. Overdag viel het allemaal reuze mee, maar aan het einde van de dag kwam iedereen weer thuis van school en werk. Er moest gekookt worden, er was gezelligheid en ineens stond ik weer vol aan.

En dat is precies het lastige. Hoe moe ik ook ben, zodra iedereen thuis is, ga ik op een soort reserve-stand verder. Omdat ik het allemaal veel te leuk en gezellig vind.

Totdat iedereen weer de deur uit is, ik eindelijk ga zitten… en dan POEF. Dan kiep ik om en kan ik gewoon rechtop in slaap vallen. 

En als ik eenmaal zo extreem heb aangestaan, is het daarna altijd weer lastig om mijn hoofd en lichaam terug naar de ruststand te krijgen.

De dag erna stond mijn sportochtendje alweer gepland, daarna een nagelafspraak en een lunchdate met de jongste. ’s Avonds kwamen de kleintjes logeren en voor ik het wist was het alweer weekend.

Blog 15: 14-9-2026

Ik merk de laatste week aan alles dat het even teveel is. En eerlijk is eerlijk… daar heb ik zelf ook een behoorlijk aandeel in. 

Teveel koffiedates, werk ochtenden, afspraken, veel in huis doen, sporten en ondertussen natuurlijk ook gewoon alles wat thuis doorgaat. Afgelopen weekend was ook nog even lekker druk met een wedstrijdje werken, een keukenafspraak en een voetbalwedstrijd van de jongste.

En ergens denk ik dan steeds: ach, dat kan ik allemaal wel.

Maar mijn lichaam begint inmiddels toch heel duidelijk iets anders te zeggen.

Ik ben de laatste tijd ontzettend moe. Vooral vanaf een uur of 17.00/18.00 ben ik zowel lichamelijk als geestelijk gewoon écht op. Ik zou dan zo kunnen slapen. En het gekke is… ik slaap ongeveer negen uur per nacht en toch word ik iedere ochtend al moe wakker.

Overdag merk ik het ook steeds meer. Ik doe ’s morgens mijn dingetjes en een paar uur later kan ik alweer zo moe zijn dat ik het liefst mijn bed in kruip. Ik probeer het vaak nog tegen te houden, omdat ik bang ben dat ik ’s nachts vervolgens niet meer slaap. Maar ondertussen val ik op de meest random plekken gewoon in slaap. 

Op het festival heb ik drie powernapjes gedaan. Bij de wellness viel ik meerdere keren in slaap op het ligbedje en zelfs gewoon in het water, tegen Erik aan.

Volgens mij zegt mijn lichaam inmiddels hard genoeg: HALLO, MISSCHIEN EVEN RUSTIG AAN?

En daarom ga ik het vanaf vandaag anders doen.

Blog 14: 7-9-2026

Wat een gaaf weekend. Ik ben nog steeds aan het nagenieten. 

Voor mijn 40ste verjaardag kreeg ik van mijn man Erik een supergaaf cadeau: een ticket voor het Hullabaloo Festival in Groningen. En niet zomaar een festival… Lewis Capaldi kwam optreden. Mijn favoriete muziek. Ik kan er de hele dag naar luisteren.

En voor mij betekent zijn muziek veel meer dan alleen maar mooie muziek.

Zes jaar geleden kreeg ik een burn-out. Ik kon toen ontzettend weinig om me heen verdragen. Geluiden kwamen enorm hard binnen. Zelfs als ik ’s morgens beneden kwam en de radio stond aan, was het eerste wat ik deed: de radio uitzetten.

Ik vond het verschrikkelijk dat ik ineens zo slecht tegen geluiden kon. Ik was juist altijd iemand die graag muziek luisterde.

Op een dag zei Erik tegen me:

“Ik heb een mooie zanger voor je. Zijn muziek is heel mooi en rustig. Ik denk dat je dat wel kunt verdragen.”

En zo begon ik naar Lewis Capaldi te luisteren.

Niet alleen kon ik zijn muziek goed verdragen, ik werd er ook echt verliefd op. Zijn muziek maakte me rustig. Mijn hoofd werd rustig. En eigenlijk doet het dat tot op de dag van vandaag nog steeds.

Heb ik een druk en vol hoofd? Dan zet ik Lewis Capaldi op. En langzaam wordt het rustiger in mijn hoofd.

Dus je snapt dat zijn muziek in de afgelopen jaren ontzettend veel voor mij is gaan betekenen.

En toen was daar eindelijk die dag…

We gingen naar Lewis Capaldi. 

Het festival was in Groningen. Dat kwam eigenlijk perfect uit, want mijn schoonzusje woont daar en we mochten gezellig gebruikmaken van hun logeerkamer.

Zaterdagmorgen vertrokken we richting Groningen. En eerlijk is eerlijk… ik had best veel spanning.

Gaat die lange autorit lukken?

Een hele dag op een festival… gaat dat lukken?

Zoveel mensen om me heen… krijgt mijn hoofd dat allemaal verwerkt?

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Lewis Capaldi trad pas om 21.00 uur op. Ik wilde eigenlijk al in de middag gaan, zodat we ook andere optredens konden zien. Maar eenmaal op het festival kon je tussendoor niet meer naar buiten. Was je eenmaal buiten, dan was het ook echt buiten blijven.

Dus even naar buiten om tussendoor tot rust te komen, zat er niet in.

Ik had me zorgen gemaakt. En eerlijk gezegd niet helemaal voor niets.

Blog 13: 4-9-2026

En vandaag?

Vandaag was ik absoluut die softie. Met tranen in mijn ogen in de auto op de terugweg.

Ik kreeg vandaag iets te horen wat ik liever niet had willen horen. Niet omdat het nieuws totaal onverwacht was, maar vooral omdat het een deur opende waarvan ik eigenlijk heel graag wilde dat die dicht bleef.

De arts vertelde dat ze nog twee dingen voor mijn pijn kunnen proberen. Een TENS-behandeling, waarbij elektrische prikkels worden gebruikt om de pijn te beïnvloeden, en twee injecties bij mijn zenuwen om die tijdelijk te blokkeren. Ze kunnen alleen niet beloven dat het gaat helpen.

Want mijn pijn komt volgens hen vooral vanuit de artrose en niet vanuit mijn zenuwen.

En natuurlijk kwam daar mijn vraag: “Maar ik heb vooral hulp nodig met mijn hoofd.”

Want dat is precies waar het bij mij soms misgaat. Wanneer de pijn extreem wordt, krijgt mijn hoofd als het ware een error. Mijn brein krijgt de enorme hoeveelheid pijnprikkels niet meer verwerkt en dan kan mijn FNS opspelen.

En toen zei een arts die ik nog nooit eerder had gezien, en die mij dus eigenlijk helemaal niet kent, iets wat behoorlijk binnenkwam.

Dat ik een stoer wijf ben.

Maar dat mijn brein hulp nodig heeft.

Dat de totale belasting voor mijn brein soms gewoon te veel is.

Dat ik een rugzakje heb. Een rugzakje met dingen uit het verleden die veel van mij hebben gevraagd. Dingen uit mijn jeugd waar ik liever niet over praat.

En dat mijn brein misschien al zo vol zit van alles wat er vroeger is gebeurd, dat er bij extreme pijn simpelweg geen ruimte meer is om die pijnprikkels goed te verwerken.

Mijn brein staat dan als het ware in de overlevingsstand.

En misschien zou praten met een praktijkondersteuner of psycholoog kunnen helpen om weer wat ruimte in dat hoofd te creëren. Niet om mijn pijn weg te nemen. Niet om te zeggen dat de pijn “tussen mijn oren zit”. Absoluut niet.

Blog 12: 1-9-2026

Al een week loop ik met het idee om een nieuwe blog te schrijven. Maar soms komt het vanzelf en soms… helemaal niet. Zoals nu.

Mijn hoofd zit al ruim een week ontzettend vol. Er speelt van alles en daardoor lijkt er weinig uit mijn hoofd te komen. En iedere keer als je denkt dat het wat rustiger wordt, komt er wel weer iets nieuws bij. Alsof mijn hoofd steeds voller wordt.

Op zulke dagen probeer ik bewust even tijd voor mezelf te nemen. Tot rust komen, mijn hoofd leegmaken en even niets moeten. Dat is soms best lastig, maar juist daarom zo belangrijk.

Zoals nu… lekker in de jacuzzi. Even ontspannen, genieten van de warmte en mijn gedachten wat tot rust laten komen. En ach, dan kunnen we natuurlijk ook gewoon een blog typen vanuit de jacuzzi. De ene keer zit ik achter mijn laptop en de andere keer typ ik gewoon lekker vanaf mijn telefoon terwijl ik in het warme water zit.

De afgelopen week heb ik trouwens ook een nieuwe hobby ontdekt: cupcakes bakken! 

Ik ben begonnen met cupcakes maken en ze vervolgens heerlijk te versieren met verschillende toppings. En ze vielen hier gelukkig goed in de smaak. 

Als je veel thuis bent, moet je soms gewoon op zoek naar leuke dingen om te doen. Zeker met al die regen buiten. Dan zoek ik het vertier maar wat meer binnen. Misschien ga ik in de toekomst zelfs eens een workshop doen. Maar eerst maar eens ontdekken of ik dit écht leuk vind én of het allemaal goed te doen is met mijn handen.

Blog 11: 24-8-2026

Ja, daar is hij dan weer… de weersverandering. En wat klinkt dat misschien gek, maar wat doet het weer toch ontzettend veel met mijn lichaam.

De afgelopen dagen regent het volop en pfff… wat is het verschil voor mijn lichaam groot. Ik heb al dagen zoveel meer pijn. Iedere dag voelt het alsof ik ben overreden door een vrachtwagen. De pijn is extreem, maar eerlijk gezegd kan ik daar inmiddels wel mee omgaan.

Waar ik veel meer moeite mee heb, is wat al die pijn met mijn hoofd doet.

Mijn hersenen moeten voortdurend alle pijnprikkels verwerken. En ondertussen komen er ook nog zoveel andere prikkels binnen. Overdag is het hier vaak rustig en daar kan ik enorm van genieten. Maar zodra iedereen ’s avonds weer thuis is, wordt het drukker, wordt er meer gepraat en gebeurt er gewoon veel meer. Ook dat moet mijn hoofd allemaal verwerken.

En soms is het dan gewoon te veel.

Er komt weer een soort mist in mijn hoofd. Mijn hoofd hapert, mijn stem hapert en ik krijg barstende hoofdpijn. Mijn oogleden voelen ontzettend zwaar en ik ben zó moe. Echt die vermoeidheid waarbij je eigenlijk nergens meer zin in hebt en het liefst alleen maar wilt slapen.

Laatst gebeurde het zelfs in de winkel. Ik kreeg gewoon kortsluiting in mijn hoofd. Het zweet brak me uit, mijn hoofdpijn werd steeds erger en ik werd duizelig. Ik stond op het punt om Erik te bellen, maar dacht: ik kan dit zelf aan, ik moet dit zelf kunnen.

Dus ik bleef.

Ik heb een tijdje behoorlijk doelloos door die winkel gelopen en het duurde even voordat mijn hoofd weer wat rustiger werd. Maar uiteindelijk is het gelukt. Ik heb het zelf gedaan.

En toch… het maakt me ook bang.

Want dit is nu nog maar een kleine weersverandering. De echte herfst en winter moeten nog komen. En eerlijk? Ik ben best bang voor wat die maanden met me gaan doen.

Ik weet inmiddels dat er waarschijnlijk weer meer slechte dagen dan goede dagen zullen komen. Iets wat ik steeds meer moet leren accepteren. In de zomer zijn er zoveel meer goede dagen en daar heb ik dan ook dubbel en dwars van genoten. Ik heb genoten van de warmte, van buiten zijn, van bewegen, van de rust die mijn lichaam soms eindelijk kreeg.

En dan komt ineens dit.

Het weer heeft zoveel impact op mijn lichaam. Het voelt soms zo oneerlijk en het is ontzettend frustrerend. Soms denk ik echt: kan het gewoon niet voor altijd zomer blijven? 

Maar tegelijkertijd weet ik ook dat ik hier mijn eigen weg weer in ga vinden.

Het is even moeilijk, vooral omdat ik weet dat ik de komende maanden waarschijnlijk weer meer dingen moet opgeven. Minder kunnen, vaker rust nemen en vaker keuzes maken tussen wat ik wil en wat mijn lichaam aankan.

Blog 10: 18-8-2026

De laatste week van onze vakantie zit erop. Erik is inmiddels weer aan het werk en de meiden hebben nog even vakantie. Dus helemaal alleen ben ik gelukkig nog niet. 

Eigenlijk zouden we onze laatste vakantieweek rustig afsluiten. De week ervoor was lichamelijk én geestelijk al best heftig voor mij, dus ik keek ernaar uit om even wat gas terug te nemen. Maar zoals dat soms gaat… het leven bepaalt zelf wel even hoe een week eruit komt te zien.

Door een noodgeval moesten we onze plannen volledig omgooien. Ineens stonden familie, zorgen en voor elkaar zorgen centraal. Er kwam opnieuw ontzettend veel stress en spanning binnen. Veel zorgen, veel onzekerheid en momenten waarop je eigenlijk even niet weet wat de volgende dag brengt.

Maar juist op zulke momenten merk je hoe sterk je samen bent.

Als wij niet thuis waren, zorgden de meiden en onze schoonzoon voor elkaar. Ze vormden samen één geheel. En als wij thuis waren, waren we met z’n allen één team. Iedereen lette op iedereen, niemand stond er alleen voor en iedereen was er voor elkaar.

En eerlijk… dat zijn de momenten waarop ik extra trots ben. Trots als moeder, maar ook als schoonmoeder van deze mooie clan. 

Gelukkig begint de wereld inmiddels weer een beetje kleur te krijgen. We zijn er nog niet, maar iedere dag ziet het er een klein beetje positiever uit. En daar houden we ons aan vast.

Ook lichamelijk even pas op de plaats

Afgelopen week zou ik eigenlijk naar het ziekenhuis in Eindhoven gaan voor mijn intake voor een zenuwblokkade of eventueel een ruggenmergstimulatie. Door alles wat er gebeurde heb ik die afspraak uiteraard verzet. Dat komt later wel.

Op dit moment loop ik ook rond met wat ontstekingen in mijn lies en heup, en die zorgen voor behoorlijk wat pijn en ongemak. Ik merk daardoor ook dat het sporten momenteel niet vanzelf gaat.

Maar ik probeer het te bekijken zoals ik dat steeds meer leer: we doen wat we kunnen.

Het belangrijkste is dat ik blijf bewegen. Niet altijd zoals ik zou willen en zeker niet altijd op mijn oude niveau, maar ieder beetje beweging is meegenomen.

Vandaag heb ik langzaam mijn eigen routine weer opgepakt. ’s Ochtends lekker gaan sporten, wat huishoudelijke taakjes gedaan en tussendoor mijn rustmomentjes gepakt. Want ook daar moet ik weer wat beter naar luisteren.

Blog 9: 10-8-2026

Soms krijg je weer even een harde les voorgeschoteld.

Tja… dat krijg je ervan als je alles en iedereen bij wilt benen.

Het gebeurt niet eens bewust. Ik draai automatisch mee met de mensen om me heen. Als ik alleen ben, leef ik helemaal volgens mijn eigen ritme. Dan verdeel ik mijn huishoudelijke klusjes over de hele week, neem ik op tijd mijn rustmomenten en luister ik naar mijn lichaam. Daardoor is de dagelijkse pijn er nog steeds, maar wel enigszins te dragen. De pijnscheuten komen en gaan, en daar heb ik mijn leven inmiddels op aangepast.

Maar zodra we samen zijn, wil je toch nét iets meer. Even samen klussen in huis, wat opruimen, eropuit gaan of iets leuks doen. Gewoon genieten van de vakantie en van elkaar. Zonder dat ik het doorheb, ga ik mee in het tempo van een gezond lichaam. En juist daar gaat het mis.

Nu betaal ik de prijs.

De pijn is niet meer af en toe een felle steek, maar blijft uren… soms zelfs dagen achter elkaar aanwezig. Zo heftig dat ik niet eens zelfstandig uit de jacuzzi kom. Zelfs zitten in mijn heerlijke tuinstoel doet pijn. Wandelen gaat stapje voor stapje en bij iedere stap schiet de pijn weer door mijn lichaam.

Het enige wat vandaag wél lukte, was een stukje fietsen. En daar probeer ik me dan ook op te richten. Niet op alles wat niet meer lukt, maar juist op wat nog wél kan. Want mijn mannetje heeft ook vakantie en natuurlijk wil ik samen mooie momenten maken. Dat verlangen is er nog steeds.

Toch word je op zo’n moment weer even met je neus op de feiten gedrukt.

Je lichaam kan niet wat andere lichamen kunnen. Je kunt niet zomaar overal in meegaan, hoe graag je dat ook wilt.

Van de buitenkant lijkt mijn leven vaak heel normaal. En eerlijk? Dat is het op veel momenten ook. Maar alleen omdat ik mijn leven volledig heb aangepast aan wat mijn lichaam aankan. Ik verdeel mijn energie, plan mijn rustmomenten en maak voortdurend keuzes. Dat doe ik inmiddels al bijna een half jaar en daardoor voelt het soms alsof ik weer een stukje van mijn oude leven terug heb.

Blog 8: 4-8-2026

Jullie hebben iets langer moeten wachten op een nieuwe blog van mij. Gelukkig was het niet helemaal radiostilte, want op Instagram bleef ik natuurlijk gewoon actief. De meesten van jullie volgen me daar gelukkig ook.

Afgelopen week zijn wij er even een weekje tussenuit geweest. We verbleven in een prachtige villa in Frankrijk met een eigen zwembad. Wat was dat ontzettend fijn. Even geen afspraken, geen verplichtingen en geen volle agenda. Gewoon een week leven in onze eigen bubbel.

Vooraf zag ik eerlijk gezegd best een beetje op tegen de lange autorit. Met mijn rug weet je nooit hoe zo’n dag gaat verlopen. Gelukkig had ik mijn warmtekussen meegenomen en dat bleek echt een uitkomst. Tot mijn eigen verbazing ging de heenreis ontzettend goed en heb ik maar weinig last van mijn rug gehad. Daar was ik zó dankbaar voor.

De afgelopen periode heeft best veel van mij gevraagd, zowel lichamelijk als mentaal. Juist daarom voelde deze vakantie als precies wat ik nodig had. Uren in de zon liggen, zwemmen, drie boeken uitlezen en vooral genieten van de rust. Even nergens aan hoeven denken. Dat doet zoveel meer met je dan je soms beseft.

Toch was deze vakantie ook een beetje dubbel. We waren namelijk niet compleet. Onze oudste dochter was niet mee en hoe fijn we het ook hebben gehad, ik heb haar natuurlijk ontzettend gemist. Dat maakte dat ik ook weer blij was om naar huis te gaan.

Op vakantie merk ik wel dat ik automatisch minder beweeg. Dat voel ik vrijwel meteen aan mijn rug en heupen, want die worden dan sneller stijf. Daarom probeerde ik iedere dag toch bewust in beweging te blijven. Vlak bij onze villa lag een grote visvijver en elke ochtend én avond maakten we een heerlijke wandeling door het dorp. In het huisje lag zelfs een yogamat, dus die heb ik natuurlijk ook een paar keer uitgerold voor wat oefeningen. Het zijn misschien kleine dingen, maar voor mijn lichaam maken ze echt een groot verschil.

Blog 7: 20-7-2026

Soms kan mijn hoofd de hele wereld aan. En soms voelt zelfs het kleinste beetje prikkels als te veel.

De afgelopen weken merk ik dat steeds vaker. Vooral in de weekenden.

Eigenlijk is dat best gek, want juist daar kijk ik de hele week naar uit. Doordeweeks ben ik veel alleen thuis. Dan verlang ik naar gezelligheid, naar mijn gezin om me heen en naar leuke dingen samen. Als het weekend begint en iedereen thuis is, ben ik oprecht blij.

Maar tegelijkertijd kost het me ook ontzettend veel energie.

Het huis is voller, er zijn meer gesprekken, meer geluiden en vaak staat er ook nog van alles op de planning. Allemaal normale dingen. Dingen waar ik vroeger nauwelijks bij stilstond. Nu voelt het soms alsof mijn hoofd geen ruimte meer heeft om alles te verwerken.

De geluidjes van een telefoon. Iemand die zachtjes een liedje zingt in de woonkamer. Meerdere mensen die tegelijk praten. Op sommige momenten komen die geluiden zó hard binnen. Mijn hoofd voelt alsof het op knappen staat. De hoofdpijn neemt toe, ik word duizelig en mijn batterij is ineens helemaal leeg.

Het gebeurt regelmatig dat ik in het weekend overdag zomaar in slaap val. In de auto, op een stoel… het maakt eigenlijk niet uit waar. Mijn lichaam dwingt me letterlijk om even op te laden.

Blog 6: 17-7-2026

De wekker ging vandaag weer lekker vroeg. Om 9.00 uur had ik een afspraak in het ziekenhuis, dus voor de zekerheid vertrokken we al om half 8. Je weet tenslotte nooit hoe druk het onderweg is. Uiteindelijk viel dat gelukkig ontzettend mee en waren we zelfs twintig minuten te vroeg.

Toen brak het moment van de waarheid aan.

De uitslag was eigenlijk zoals verwacht: de hernia ziet er nog hetzelfde uit. De zenuwpijn die door mijn been trekt tot in mijn onderbeen en voet wordt waarschijnlijk veroorzaakt doordat er een zenuw bij de hernia flink geïrriteerd is. Daarnaast komt mijn rugpijn niet alleen door de hernia, maar ook door de artrose. Die artrose zorgt op zijn beurt weer voor zenuwpijn in mijn heup.

Het goede nieuws is dat er nu eindelijk een vervolgplan ligt.

Ik word doorverwezen naar de pijnbestrijding. Daar gaan ze onderzoeken welke zenuw precies de boosdoener is, zodat die behandeld kan worden met een zenuwblokkade of een injectie. Mocht dat niet voldoende helpen, dan is een ruggenmergstimulator de volgende stap.

Ben ik blij met deze uitslag? Ja, absoluut. Tegelijkertijd moet ik alles nog even laten bezinken.

Waar ik vooral ontzettend dankbaar voor ben, is dat er nu echt gekeken wordt naar een behandeling in plaats van me alleen maar vol te stoppen met medicijnen. Dat was namelijk steeds de aanpak die ik tot nu toe gewend was.

Blog: 14-7-2026

Morgen krijg ik de uitslag van de MRI. Een moment waar ik toch wel een beetje spanning voor voel.

Ongeveer drie kwart jaar geleden heb ik ook al een MRI gehad, maar deze keer voelt het anders. Heel anders. Het grootste verschil is dat ik nu goede artsen naast me heb staan. Artsen die naar mij luisteren, mij serieus nemen, mij willen helpen en vooral de tijd nemen om alles goed uit te leggen. Dat geeft vertrouwen en rust.

Dat is wel eens anders geweest. In het zuiden heb ik helaas een arts getroffen die mij vertelde dat slijtage geen artrose was. Dat heeft mij destijds veel frustratie gegeven, omdat ik mij niet gehoord voelde.

Toch merk ik dat de spanning voor morgen de laatste dagen steeds meer binnenkomt. Ik heb weinig energie, nergens echt zin in en ik moet mezelf overal toe zetten. Van die dagen waarop je denkt: ik had beter in bed kunnen blijven liggen.

Morgen kunnen er eigenlijk twee uitkomsten zijn. De rugpijn en zenuwpijn kunnen komen door de artrose, of toch door de hernia die ik heb.

In Limburg werd vooral gedacht dat de hernia de oorzaak van mijn klachten was. In Eindhoven kijken ze daar anders naar en denken ze dat de meeste pijn waarschijnlijk vanuit de artrose komt. Daarom is er nu opnieuw een MRI gemaakt, om eindelijk meer duidelijkheid te krijgen.

Blog: 7-7-2026

Er kan zoveel gebeuren in een mensenleven. Vaak denk je dat je sterk moet zijn en alles zelf moet kunnen, maar de waarheid is dat niemand het alleen hoeft te doen. Juist in de moeilijkste momenten ontdek je hoe waardevol de mensen om je heen zijn.

Mijn gezin is mijn grootste steun en toeverlaat. Zij zijn er altijd voor mij, in goede én in moeilijke tijden. Zonder dat ik iets hoef te zeggen, zien ze wanneer ik veel pijn heb. Ze merken aan mijn blik, mijn houding of mijn stilte dat het vandaag geen goede dag is. Dat is onbeschrijfelijk bijzonder.

Ik ben daar iedere dag ontzettend dankbaar voor.

Toch voel ik me soms een last voor hen. Dan sluipt het schuldgevoel naar binnen en vraag ik me af of ik niet te veel van hen vraag. Maar diep van binnen weet ik ook dat ik hier niet voor gekozen heb. Dit is mijn werkelijkheid, niet mijn keuze. Dat schuldgevoel is iets wat ik stap voor stap probeer los te laten.

Blog: 6-7-2026

Mijn leven met FNS: de dag waarop alles veranderde

Vorig jaar maart veranderde mijn leven van het ene op het andere moment.

Erik en ik waren samen de hond aan het uitlaten. Dat waren nog de tijden waarin ik de hele wandeling honderduit kon praten. Wie mij kent, weet dat stil zijn niet echt mijn sterkste kant was.

Eenmaal thuis vroeg mijn oudste dochter waar haar Nike-voetbaljas lag. Ik wilde antwoorden dat hij boven hing, op het kleinste kamertje. Ik deed mijn mond open, mijn lippen bewogen… maar er kwam geen geluid uit.

Ik probeerde het opnieuw. En nog een keer. Niets.

Van schrik schoot ik in de lach, maar zelfs lachen ging zonder geluid. Uiteindelijk liep ik zelf naar boven om haar de jas te geven. Erik zou haar naar de voetbal brengen, maar hij vertrouwde het niet. Hij riep onze jongste dochter naar beneden zodat ik niet alleen zou zijn.

Ik bleef proberen om iets te zeggen, maar het lukte niet. Uiteindelijk stuurde ik mijn jongste een berichtje: “Ga maar lekker naar boven, dit gaat vanzelf wel over.”

Dat dacht ik tenminste.

Nog geen tien minuten later kreeg ik ineens een onvoorstelbare hoofdpijn. Zo hevig dat ik met beide handen mijn hoofd vastgreep. Op dat moment wist ik: dit is niet goed. Er klopt iets niet.

Erik was inmiddels weer thuis en belde direct 112.

Terwijl de meldkamer allerlei vragen stelde, kon ik geen antwoord geven. Dat was misschien nog wel het meest frustrerende van alles. Ik wist precies wat ik wilde zeggen, maar mijn lichaam werkte niet mee.

Nog voordat ik goed besefte wat er gebeurde, stonden er twee ambulancebroeders in onze woonkamer. Ik werd onderzocht, kreeg een infuus en even later lag ik op de brancard onderweg naar het ziekenhuis in Heerlen.

Erik en onze dochter reden achter de ambulance aan en kwamen gelukkig tegelijk met mij aan.

In het ziekenhuis ging alles razendsnel. Er werd direct een hersenscan gemaakt, bloed afgenomen en ik werd onderzocht door verschillende artsen. Gelukkig liet de hersenscan niets afwijkends zien.

Na meerdere onderzoeken kreeg ik uiteindelijk de diagnose: Functionele Neurologische Stoornis (FNS).

De arts legde uit dat mijn hersenen als het ware een storing hadden gehad. Ik vergelijk het zelf altijd met een computer die ineens vastloopt. Soms hoef je alleen maar op de resetknop te drukken en werkt alles weer.

Alleen hadden mijn hersenen blijkbaar een veel langere reset nodig.

Mijn hersenen konden niet meer communiceren met mijn spraak. Pas na ongeveer vier uur lukte het om weer voorzichtig een paar woorden uit te spreken. Vloeiend praten lukte nog lang niet. Drie tot vier weken lang stotterde ik, zocht ik naar woorden en leek het alsof mijn hersenen een groot deel van mijn woordenschat simpelweg waren vergeten.

Blog: 5-7-2026

Vandaag begon de dag al ontzettend vroeg, want we moesten om 08.40 uur in Eindhoven zijn. Mijn man zat vol energie achter het stuur, terwijl ik nog half slapend met een kop koffie naast hem zat.

Dit keer moesten we echt naar het ziekenhuis in Veldhoven. Haha! Na een kort nachtje voelde dat behoorlijk vroeg.

Vandaag stond er een nieuwe MRI-scan op de planning. Gelukkig ben ik daar nooit zenuwachtig voor, dus ik heb zelfs nog even lekker een powernapje kunnen doen. Het personeel was ontzettend vriendelijk en nam echt de tijd voor me. Ik blijf het bijzonder vinden hoe groot het verschil voor mij voelt met Zuyderland. Het lijkt alsof het daar allemaal net wat menselijker en persoonlijker is. De uitslag krijg ik gelukkig al over anderhalve week, dus dat is echt heel snel. We waren nog geen twintig minuten binnen en stonden alweer buiten.

Blog: 1-6-2026

Vandaag was eindelijk de dag van mijn eerste afspraak in Eindhoven.

Omdat de wachtlijsten bij Zuyderland zo ontzettend lang zijn, had ik gevraagd om een verwijzing naar een ander ziekenhuis. Na lang wachten was het vandaag dan eindelijk zover.

De reis begon alleen niet helemaal zoals gepland. Mijn man had “ziekenhuis Eindhoven” in de navigatie ingevoerd, maar per ongeluk het ziekenhuis in Veldhoven geselecteerd. Pas toen ik me wilde aanmelden op de afdeling en zag dat ik bij de gynaecologie stond, begon er een belletje te rinkelen. We zijn direct weer de auto ingesprongen en als een speer richting het juiste ziekenhuis gereden.

Onderweg heb ik nog even gebeld om door te geven dat we waarschijnlijk een paar minuten later zouden zijn. Uiteindelijk kwamen we maar twee minuten te laat aan. Gelukkig hoefde niemand op ons te wachten en konden we meteen terecht.

Dat maakte de spanning niet meteen minder, maar het gesprek met de neuroloog voelde al snel als een enorme opluchting. Eindelijk iemand die echt de tijd nam, goed luisterde en alles duidelijk uitlegde. Na een kort lichamelijk onderzoek bekeek ze samen met mij de oude MRI-scans. Natuurlijk hoopte ik stiekem dat ze zou zeggen dat mijn hernia geopereerd kon worden, zodat de dagelijkse pijn eindelijk minder zou worden.